Ten, który elegancji garnitur zamienia na wojskowy mundur.
Ta, która Koronę Miss zamienia na wojskowy hełm. Zamiast szarfy, broń…
Ten, który wraca do swej Ojczyzny by jej bronić.
Ci wszyscy cisi bohaterowie, którzy oddają swe życie, by żyć mógł ktoś inny.
Te matki, żony i dzieci, którzy opuszczają w pośpiechu swe domy, po to by dalej żyć. Decydując się na tułaczkę i nieznany los. One, które zostawiają swe miłości zmagają się z bólem, który trudno sobie wyobrazić…
Rozdzielone rodziny i ludzkie dramaty im towarzyszące.
Granicą, której już nie ma… Czy aby napewno?
„Tyle wiemy o sobie, ile Nas sprawdzono”. Doświadczenia ostatnich dwóch lat pokazały nasze oblicza. To był sprawdzian. A teraz zdajemy z tego egzamin. Teraz po tych dwóch latach odosobnienia mamy możliwość sprawdzenia ile jest człowieka w człowieku.
Chęć niesienia pomocy, przyłączanie się do zbiórek, współczucie, empatia itd.
To uczucie, kiedy czujesz, że zwyczajnie jesteś potrzebny… To to czego przez te ostatnie lata Nam brakowało. Poczucie wspólnoty. By razem coś zrobić i tworzyć.
Oto człowiek… Daje całego siebie innym. Spytasz dlaczego? Po co? Może nie zrobisz nic… Może te wszystkie pytania są zbędne by móc dalej żyć.
Oto człowiek, który patrzy z dala… Dla Niego to tylko kolejny problem. Ot cała zgraja. Słyszysz negatywy, po co im pomagać. Głos przeszłości w Tobie się odzywa… Nam wszak nikt nie pomógł.
Odrzuć to myślenie, oto człowiek stoi. Nie ma on niczego, sam jeden się boi.
Oto człowiek, taki sam jak Ty i Ja.
Oto człowiek…
Oto bohater…. ❤️
Inshortme 