Z jednej strony widzę, ile osób bezinteresownie chce pomagać. Dwoją się i troją by Ci którzy przed wojną uciekają mieli choć chwilę wytchnienia od problemów i od tego co ich spotyka…
Z drugiej, nienawiść bo dlaczego im się wszystko należy, a dla Nas Polaków często nie…
I jedni i drudzy twierdzą, że tak powinno być…
Zapominamy o empatii… A czasami wystarczy po prostu spróbować sobie, choć w małej części wyobrazić co te osoby czują i jak to z ich perspektywy wygląda.
Nie zapominajmy o jednym – oni zostali zmuszeni do ucieczki, nie robią tego bo taki mają kaprys. I wiele by dali, by znów zamieszkać w swoim domu, którego już nie ma… Przytulić ulubionego pluszaka, którego już nie ma… Mieć rodziny, których często teraz już też nie ma… Od Nas tylko i wyłącznie zależy, czy damy im tutaj skrawek nieba…
Inshortme 